تو با قلب ویرانه من چه کردی ؟ ببین عشق دیوانه من چه کردی در ابریشم عادت اسوده بودم ... تو با حال پروانه من چه کردی ؟ ننوشیده از جام چشم تو مستم ... خمار است میخانه من ... چه کردی ؟ مگر لایق تکیه دادن نبودم ؟ تو با حسرت شانه من چه کردی ؟ مرا خسته کردی و خود خسته رفتی ... سفر کرده ! باخانه من چه کردی ؟ جهان من از گریه ات خیس باران ... تو با سقف کاشانه من چه کردی ؟

پایان تلخ کجا و تلخی بی پایان کجا ....واقعا موضوع چیست غیر از خود آدمیت و انسانها ....کجای این زندگی تلخ بوده که تلاش نکردنهایمان را با کمی بغض بنام حکمت به سرانجام میرسانیم و همه ی زندگیمان پشیمان از فرصت سوزیهایمان میشویم و بهمان میگویند با کنایه دائم الخنده ....کجای زندگیست که فردا بتوانی بی سبب و فقط به صرف کنار کسی بودن خوشحال باشی و همه رویاهای رنگیت را با او تجسم کنی ....تو بگو کدامین زمان دگر برایمان باقیست و تضمینش با تو ....؟تو بگو تضمین میدهی با نبودنت خوشحالی هروز این دوسالم دوباره تکرار میشود نه تکراری ....زندگی را برایم خلاصه کن غیر از معنای دوست

چطور میشه چشمهات خیس باشه و به این فکرکنی ک دوسش نداشته باشی ....
چطور میشه بخودت بگی سعیت رو کردی و ازش نخوای اسرار داشته باشی روی اینکه بهت آخرین فرصت روهم بده....
من دوسش دارم و میدونم اونم منو دوس داره
فقط ی فرصت میخوام - فقط یدونه برای همه زندگیم - فقط یکی

عاطفه اون فرصت رو بهم بده
ب جفتمون این فرصت رو بده

اینروزا خیلی گنگ شده

هیچی سر جاش نیس وقتی اون (ع . محمدی) سرجاش نیس

همه چی خوب پیش میره

ولی هیلی بهونشو میگیرم

نبودنش خیلی روم تاثی میذاره

گاهی دلم میخواد بهش بکم واقعا اینهمه سخت گیری نیاز نیس و بیا از بودن هم لذت ببریم

اما خب...

وقتی یکی رو خیلی دوسش داری خودخواهی دیگه معنایی نداره

فقط دوس داری اون حالش خوب باشه

صبرکن آیه قسم جورکنم تا نروی

یا در و پنجره را کورکنم تا نروی

صبر کن لشکری از خاطره ی روز نخست

در سر راه تو مامور کنم تا نروی

قد زیبایی تو نیستم اما چه کنم

صورتم را پر هاشور کنم تا نروی

نذر کردم گره ی پنجره فولاد شوم

صبرکن تا به خدا زور کنم تا نروی

من بلایی به سرت آمده ام میدانم

از سرت درد و بلا دور کنم تا نروی

تیغ بر روی رگ غیرت من منتظر است

صبر کن حادثه ای جور کنم تا نروی ....

بیهوده در اضطراب ماندیم همه

در تاب و تب و عذاب ماندیم همه

این ساهت زنگ خورده هم زنگ نزد

عشق آمد و رفت و خواب ماندیم همه ....

تمام من شده ای ، من ولی کجای توام برای من نشوی ، بازهم برای توام دوباره داد زدی ( نه ) ، ولی میدانی که من حریص همین قاطعانه های توام میان اینهمه بیمار مردنی شاید که من دچارترین نوع مبتلای توام دلیل و جنس نگاهت زیاد مطرح نیست برای من که فقط گیر اعتنای توام شبیه پرچم یک کشوری برای دلم همیشه در صدد عز و اعتلای توام به من گرفته تمامی زخم چشمی ها خدارو شکر بگردان هر بلای توام چه چیز بهتر از خار بودنم ای گل تمام عمر یقیت میکنم به پای توام

عاطفه ، عاطفه شد
قدم های آخر و ....

این روزها هم برای خودش روزگاری است و میگذرد ....
همچون همه ی این سالها و خوبی و خوشی ها - ناراحتی و غم ها - وشاید باهمه روزهای خنثی

همگی خواهند گذشت و روزی فقط خاطراتشان برای تو خواهند ماند
خاطراتی شیرین - یا حتی شاید تلخ

ولی آرامش واقعی با اوست
آنجا ک خودت را به او سپرده ای و خیره به آسمان پرستاره میگویی : " ... خدایا راضیم به رضای تو... "

انشالله امیدوارم دفعه بعدی ک میخوام ب این وبلاگ سر بزنم خبرای خوبی داشته باشم - فارق از همه احساسات بدی ک الان دارم و فکرمون رو اینطور بهش مشغول کرده و ....
امیدوارم

پریشب بعد 7 ساعت حرف زدن تا 7 صبح بیداربودیم و فقط گند زئم از روی لجبازی بخاطر حرفی ک اون ناخواسته بهم گفته بود
و تاوان سنگینش فقط یک کلمه بود
" .... نه .... "